Kiedy klocek jest zanurzony w wodzie (nie dociśnięty do dna naczynia) będzie działać na niego siła wyporu. Na każdą ze ścianek klocka działa siła parcia $\left(F_1,F_2,F_3,F_4\right)$   pochodząca od ciśnienia hydrostatycznego. Wartość tej siły zależy od głębokości na jakiej znajduje się ścianka klocka. Siły $F_2$   i $F_3$   równoważą się, a różnica sił $F_4$   i $F_1$   składa się na siłę wyporu.

Sytuacja zmienia się, kiedy klocek szczelnie przylega do dna naczynia. Można to osiągnąć poprzez idealne oszlifowane powierzchnie klocka i dna naczynia lub stosując wypełnienie pomiędzy powierzchniami zachowujące się podobnie jak klej. Na klocek nie działa wtedy siła parcia $F_4$  , ponieważ pod klockiem nie znajdują się żadne cząsteczki wody mogące wywierać na ściankę klocka ciśnienie. Na klocek działa wypadkowa siła parcia $F_1$   skierowana w dół.

Ciśnienie wywierane przez wodę na wysokości $h_x$   górnej ścianki klocka wyrazimy jako:

$p_h=\rho \cdot g\cdot h_x$  

$\rho -\text{gęstosˊcˊ wody}$

$g-\text{przyspieszenie ziemskie}$

$h_x-\text{głębokosˊcˊ zanurzenia}$  

$h_x=H-h$

$p_h=\rho \cdot g\cdot \left(H-h\right)$  

Ciśnienie $p$   wyrażamy jako stosunek siły parcia $F$   do pola powierzchni $S$   na jaka działa ta siła. Zatem:

$p_h=\frac{F_1}{S}$  

$F_1=p_h\cdot S$

$F_1=\rho \cdot g\cdot \left(H-h\right)\cdot S$   

Odp. A.