Z przykładu 10.3 wiemy, że:

${\mathcal{E}}_1=1,5V$  

${\mathcal{E}}_2=1,2V$  

$r_1=0,5\Omega$  

$r_2=1,0\Omega$  

$R=1,6\Omega$  

$I_1=\frac{{\mathcal{E}}_1\cdot r_2+R\cdot \left({\mathcal{E}}_1-{\mathcal{E}}_2\right)}{r_1\cdot r_2+R\cdot \left(r_1+r_2\right)}\approx 0,68A$  

$I_2=\frac{{\mathcal{E}}_2\cdot r_1+R\cdot \left({\mathcal{E}}_2-{\mathcal{E}}_1\right)}{r_1\cdot r_2+R\cdot \left(r_1+r_2\right)}\approx 0,04A$  

$I=\frac{{\mathcal{E}}_1\cdot r_2+{\mathcal{E}}_2\cdot r_1}{r_1\cdot r_2+R\cdot \left(r_1+r_2\right)}\approx 0,7241A$  

 

$a)$  

Napięcie pomiędzy biegunami źródła przedstawiamy zależnością:

$U=\mathcal{E}-I\cdot r$   

gdzie U jest napięciem między biegunami źródła, ε jest siła elektromotoryczną, I jest natężeniem prądu w obwodzie, r jest oporem wewnętrznym ogniwa. Wędrujemy od punktu A do B wzdłuż odcinak zawierającego pierwsze ogniwo:

$U_1={\mathcal{E}}_1-I_1\cdot r_1$