Empedokles twierdził, że świat składa się z czterech żywiołów:

• ognia,
• ziemi,
• wody,
• powietrza.

Żywioły te, zdaniem Empedoklesa, różnią się od siebie i nie stapiają się ze sobą w jednorodne całości, ale zderzają się jedne z drugimi, formując się na pewien czas w różne obiekty. Za ich dynamizowanie odpowiadają dwie czynne siły przenikające wszechświat, tj.:

• miłość,
• nienawiść.

Pierwsza z sił, tj. miłość, łączy ze sobą żywioły, a druga, tj. nienawiść - odpycha je. Dlatego miłość odpowiada za scalanie się obiektów, a nienawiść za ich rozpad.

W koncepcji Empedoklesa jest więc miejsce na stałość (stałe we wszechświecie są bowiem cztery żywioły, tj. ogień, ziemia, woda i powietrze oraz dwie dynamizujące je siły, tj. miłość i nienawiść) oraz na zmienność (zmieniają się wszakże kompozycje powstające z czterech elementów poruszanych przez miłość i nienawiść).

Jako że Empedokles sądził, że podstawowych pierwiastków rzeczywistości jest wiele, to jego pogląd nazywa się pluralizmem ontologicznym.