Niemiecki filozof Fryderyk Nietzsche uważał, że złem jest to, co stanowi przejaw słabości, braku witalności, nijakości i co idzie na przekór sile, woli mocy, twórczości i manifestowaniu potęgi życia. Takie rozumienie zła różni się od typowych jego ujęć. Potocznie zło rozumie się albo jako brak porządku w naturze, który generuje ból i cierpienie (jak na przykład kataklizmy naturalne, choroby i śmierć), albo jako deficyty dobra w działaniu człowieka, takie jak brak życzliwości, kłamstwo, nienawiść, głupota czy pycha. Nie każdą słabość poczytujemy za zło moralne, tak iż, na przykład, nie uważamy za nagannej moralnie postawy kogoś niezaradnego życiowo i niekreatywnego. Tymczasem Nietzsche tego typu niedostatki w funkcjonowaniu ludzi uznawałby za przejawy zła. Siłę, wiążącą się niekiedy z okrucieństwem, mógłby on uznać na gruncie swojej koncepcji za coś dobrego, podczas gdy tradycyjnie wszystko, co prowadzi do czyjejś krzywdy, poczytujemy za zło.