Zazwyczaj przez „człowieka mądrego” rozumie się osobę, która odznacza się dużą wiedzą, inteligencją i doświadczeniem życiowym, co pozwala jej dobrze radzić sobie w obliczu różnych sytuacji. Człowiek mądry to niekoniecznie ten, kto posiadł sformalizowane wykształcenie, dyplomy, świadectwa i certyfikaty, ale raczej ten, kto potrafi podejmować uzasadnione decyzje przynoszące w dłuższej perspektywie pozytywne następstwa. Mądrość wiąże się z umiejętnością dobrego życia, zgodnego z zasadami moralnymi oraz szacunkiem do siebie samego i innych ludzi. Posiadając mądrość, ma się umiejętność wieloaspektowego spojrzenia na dane sprawy i praktycznego radzenia sobie z nimi.

Umiłowanie mądrości wiąże się z docenieniem wartości mądrości i chęcią dążenia do niej. Miłośnikiem mądrości jest ten, kto mądrości nie posiadł jeszcze w pełnym stopniu, ale chce możliwie najbardziej zbliżyć się do ideału osoby mądrej. Przykładem człowieka, który odznaczał się umiłowaniem mądrości, może być Sokrates. Dążył on bowiem do rozwoju intelektualno-moralnego, a poprzez swoją dociekliwość nieustannie poszerzał wiedzę, choć jednocześnie zachowywał pokorę wobec ludzkich zdolności poznawczych, mówiąc, że „wie, iż nic nie wie”. Mimo przeciwności losu, zachowywał pogodę ducha i nie załamywał się. Nawet gdy skazano go na śmierć, to do ostatnich chwil żartował, pocieszał swoich przerażonych znajomych i realizował swoje posłannictwo związane z nauczaniem etyki.