Na pierwszym stopniu dysocjacji cząsteczki dysocjują najmocniej, a na kolejnych co raz słabiej. Pierwszy stopień jest zawsze największy bo najłatwiej oderwać grupę wodorotlenkową od cząsteczki wodorotlenku. Kolejny stopień jest już trudiej bo cząsteczka bez grupy wodorotlenkowej przyjmuje ładunek dodatni, który dodatkowo przyciąga następny. Równowaga reakcji przesuwa się w lewo, gdy rośnie stężenie substratów. Stężenie jonów $O{H}^{-}$   wzrosło w całym roztworze w wyniku pierwszej dysocjacji i dlatego drugi etap dysocjacji jest wolniejszy.