1.	Liczba asymetrycznych atomów węgla w cząsteczce hydroksylizyny jest taka sama jak w cząsteczce lizyny.	P	F
2.	Jon obojnaczy hydroksylizyny ma wzór:	P	F
3.	Hydroksylizyna reaguje z wodorotlenkiem sodu w stosunku molowym 1 : 1.	P	F
4.	Orbitalom walencyjnym atomów azotu można przypisać ten sam typ hybrydyzacji, jaką mają orbitale walencyjne atomów węgla, z którymi są połączone.	P	F

 

---

Wyjaśnienie:

Poniżej znajdują się wzory półstrukturalne cząsteczek lizyny i hydroksylizyny, na których zaznaczono ich asymetryczne atomy węgla:

Zastąpienie atomu wodoru przez grupę hydroksylową w cząsteczce hydroksylizyny, spowodowało powstanie w niej dodatkowego centrum stereogenicznego (asymetrycznego atomu węgla). Poniżej znajduje się poprawny wzór jonu obojnaczego hydroksylizyny:

Jon obojnaczy, ma ładunek obojętny oraz posiada zdysocjowane grupy: aminową i karboksylową przy węglu C_α cząsteczki aminokwasu. Pomimo tego wzór jonu przedstawiony w treści polecenia nie jest prawdziwy. Grupa hydroksylowa dysocjuje na aniony O^- jedynie w roztworach o ekstremalnie wysokim pH, a grupy aminowe w roztworach o niskim pH co wzajemnie się wyklucza (obie grupy nie mogą znajdować się w formie zdysocjowanej w jednym momencie).

Prawdą jest że lizyna oraz hydroksylizyna reagują z wodorotlenkiem sodu w stosunku 1:1 z racji na obecność w ich cząsteczkach kwasowej grupy karboksylowej. Inaczej byłoby jednak w przypadku reakcji z np. metalicznym sodem. Lizyna reaguje z nim w stosunku 1:1, a hydroksylizyna w stosunku 1:2, z racji na obecność grupy hydroksylowej (-OH). Wodorotlenek sodu reaguje z grupą -OH tylko jeżeli znajduje się ona w ugrupowaniu fenolowym.

Ogólnie zdanie nr 4 nie jest prawdziwe, ponieważ istnieje szeroka gama związków, gdzie azot i połączony z nim atom węgla nie znajdują się w tej samej hybrydyzacji. Jednak, jeżeli rozpatrujemy tylko cząsteczki lizyny i hydroksylizyny, zauważamy, że zarówno ich atomy węgla jak i połączone z nimi atomy azotu znajdują się w hybrydyzacji sp³ (ich L_p wynosi 4).