a) płytka cynkowa zanurzona w wodnym roztworze ZnSO₄ i płytka miedzian zanurzona w wodnym roztworze CuSO₄

Odczytujemy wartości potencjałów standardowych półogniw:

$E_{Z{n}^{2+}\mid Zn}^0=-0,76V$  

$E_{C{u}^{2+}\mid Cu}^0=0,34V$  

Schemat ogniwa:

$Zn\left|Z{n}^{2+}\right|\left|C{u}^{2+}\right|Cu$

Anoda:  $\left(-\right)Zn\mid Z{n}^{2+}$  

Katoda: $\left(+\right)C{u}^{2+}\mid Cu$   

 

b) płytka żelazna zanurzona w wodnym roztworze FeSO₄ i płytka cynkowa zanurzona w wodnym roztworze ZnSO₄

Odczytujemy wartości potencjałów standardowych półogniw:

$E_{Z{n}^{2+}\mid Zn}^0=-0,76V$  

$E_{F{e}^{2+}\mid Fe}^0=-0,44V$  

Schemat ogniwa:

$Zn\left|Z{n}^{2+}\right|\left|F{e}^{2+}\right|Fe$

Anoda:  $\left(-\right)Zn\mid Z{n}^{2+}$  

Katoda: $\left(+\right)F{e}^{2+}\mid Fe$   

 

---

Wyjaśnienie:

Schemat ogniwa zapisujemy od anody do katody. Anoda to półogniwo o niższym potencjale (zachodzi na nim utlenianie), a katoda to półogniwo o wyższym potencjale (zachodzi na nim redukcja). Potencjały półogniw można sprawdzić w tablicach maturalnych. W zapisie schematu ogniwa | oznacza granice faz (np. stały metal i ciekły roztwór), a || oznacza klucz elektrolityczny, czyli szklaną rurkę wypełnioną odpowiednim roztworem (najczęściej KCl) łączącą oba półogniwa.