Zadanie ma charakter indywidualny, bo wymaga wyrażenia własnej opinii. Dlatego proponowane rozwiązanie może mieć wyłącznie charakter przykładowej wskazówki pomocnej do samodzielnego opracowania odpowiedzi.

Przykładowa odpowiedź:

W pierwszym z przytoczonych tekstów, którego autorką jest Judyta Fibiger, podkreślono, że Polacy są na ogół postrzegani przez obcokrajowców pozytywnie, tzn. poczytuje się ich za ludzi pomocnych, ambitnych, pogodnych, otwartych i gościnnych. Polska jest zaś uważana za kraj o pięknej przyrodzie i ciekawych zabytkach, który warto jest odwiedzać. Co więcej, w tekście podkreślono, że Polska może być atrakcyjnym miejscem do życia. Lecz słabą stroną wielu Polaków, zdaniem Fibiger, jest to, że mają oni skłonność do przesadnego krytykowania swojego kraju. Wielu z nich nie potrafi doceniać walorów swojego kraju. Tymczasem dla kreowania korzystnego wizerunku Polski ważne jest, aby eksponować jej atuty, a także wskazywać na pozytywne właściwości Polaków jako ludzi otwartych i życzliwych.

W drugim z przytoczonych tekstów, którego autorką jest Magdalena Goetz, zaznaczono, że patriotyzm to miłość i przywiązanie do kraju ojczystego, co manifestuje się w solidarności i utożsamianiu się ze swoim narodem, ale bez wrogości i nienawiści do innych nacji i kultur. Patriotyzm jest zatem postawą pozytywną, której nie wolno mylić z ksenofobią i szowinizmem, które zakładają niechęć do innych ludzi, zwłaszcza do obcokrajowców. Dodatkowo, Goetz podkreśliła, że patriotyzm ma różne oblicza i nie należy go sprowadzać tylko do walki zbrojnej za kraj w sytuacji jego zagrożenia. Goetz zaakcentowała, że szczególnie ważne jest kultywowanie patriotyzmu w warunkach pokoju, co można czynić poprzez rozwijanie współpracy, tolerancji, otwartości, życzliwości i gotowości do niesienia pomocy innym.

Różnorodność opinii i poglądów w kwestii rozumienia patriotyzmu, a także tego, jak do swojej ojczyzny ustosunkowują się Polacy, może wynikać z różnych osobistych doświadczeń oraz posiadanej wiedzy. Przykładowo, ktoś, kto przeżył trud wojny, będzie miał skłonność postrzegać jako najwyższy przejaw patriotyzmu wysiłek wojenny i skłonność do walki za swój kraj. Jednak ktoś, kto nie zaznał wojny, będzie akcentował znaczenie pokojowej pracy na rzecz rozwoju kraju ojczystego. Analogicznie, osoby, które poznały inne państwa i kultury, będą miały skłonność, by porównywać podejście ich przedstawicieli do swojej ojczyzny, z podejściem dominującym wśród Polaków.