3.1.

Przytoczony fragment dotyczy sprawiedliwości rozdzielczej (dystrybutywnej). Zgodnie z koncepcją Arystotelesa, sprawiedliwość rozdzielcza odnosi się do danej zbiorowości (grupy) i wiąże się z zagadnieniem zapewnienia jej członkom udziału w dobru wspólnym. Zasadniczą kwestią w sprawiedliwości rozdzielczej jest właściwe rozdzielenie zasobów, takich jak pieniądze, władza, przywileje, nagrody, prezenty czy urzędy. Towarzyszy jej trudny do optymalnego rozwiązania problem, który polega na kłopotach z wyborem odpowiedniej formuły rozdziału dóbr. Jest tego świadom autor przytoczonego fragmentu tekstu, który pisze, że istnieje wiele propozycji tego, jak rozdzielać zasoby. Można każdemu dać po równo (tyle samo), każdemu wedle jego potrzeb, każdemu według włożonego przez niego wysiłku, każdemu wedle zasług lub każdemu odpowiednio do zajmowanej przez niego pozycji społecznej.

3.2.

Odwołując się do informacji zawartych w tekście, można stwierdzić, że w praktyce rozumienie sprawiedliwości, a także sposób jej praktycznego urzeczywistniania, są uzależnione od rodzaju grupy społecznej, w jakiej funkcjonują jednostki. Autor tekstu zaznacza, że inaczej dobra rozdziela się w rodzinie, gdzie częściej obowiązują zasady równościowe i odnoszące się do potrzeb, a inaczej - na przykład - w relacjach wymiany, gdzie bazuje się na kryterium wkładu. Z kolei w organizacjach formalnych, przykładowo w firmach, o sposobach rozdziału dóbr (w tym pieniędzy) decydują wkład i pozycja społeczna (zwłaszcza miejsce w hierarchii zawodowej).