Przykładami negatywnych zjawisk wynikających z indywidualizmu, o jakich mowa jest w tekście 1., są przede wszystkim wynaturzenia, do jakich może prowadzić nadmierny indywidualizm. Autor tekstu podkreśla co prawda, że indywidualizm może mieć aspekty pozytywne, będąc wyrazem wolności przekonań, sumienia, wyboru stylu życia czy postawy, jednak jego przerost skutkuje negatywnym ze społecznego punktu widzenia egoizmem. Nadmierny indywidualizm może być zjawiskiem negatywnym, ponieważ oznacza skupienie się na sobie, przy jednoczesnym oderwaniu od ogólnospołecznych problemów politycznych, religijnych czy historycznych. Kolejną negatywną konsekwencją indywidualizmu może być to, że nie pozwala on dostrzegać tego, co wykracza poza partykularny interes jednostkowy. To zaś - zdaniem autora przytoczonego fragmentu tekstu - zawęża i spłaszcza życiowe perspektywy człowieka. Dodatkowo egoistyczny indywidualizm może prowadzić do form zniewolenia. Brak zainteresowania sprawami publicznymi ze strony skupionych wyłącznie na sobie jednostek może bowiem skutkować tym, że władza przerodzi się w „łagodny despotyzm” (określenie zaczerpnięte od Alexisa de Tocqueville'a), bo zabraknie nad jej poczynaniami kontroli ze strony czynnika społecznego.