- Zgodnie z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej, prezydent jest najwyższym przedstawicielem państwa w stosunkach zewnętrznych oraz gwarantem jego suwerenności i bezpieczeństwa (art. 126 ust. 1–2). Do jego kompetencji należy ratyfikowanie i wypowiadanie umów międzynarodowych, mianowanie i odwoływanie przedstawicieli dyplomatycznych RP oraz przyjmowanie listów uwierzytelniających obcych ambasadorów (art. 133).
Rada Ministrów prowadzi politykę zagraniczną państwa oraz koordynuje działania w tym zakresie (art. 146 ust. 1 i 4 pkt 9). Odpowiada także za bieżące stosunki międzynarodowe i wdrażanie decyzji podejmowanych w ramach polityki zagranicznej. Oznacza to, że prezydent pełni funkcję reprezentacyjną i strategiczną, natomiast Rada Ministrów odpowiada za praktyczne prowadzenie tej polityki. - Proces integracji Polski z Unią Europejską wymagał dostosowania Konstytucji RP do porządku prawnego Unii. Najważniejszą zmianą było wprowadzenie art. 90, który umożliwia przekazanie – na mocy umowy międzynarodowej – części kompetencji organów władzy publicznej organizacji międzynarodowej. Uzupełniono również art. 91, w którym zagwarantowano, że prawo międzynarodowe i prawo Unii Europejskiej mają pierwszeństwo przed ustawami krajowymi, jeżeli zostały ratyfikowane w odpowiednim trybie.
Reforma ta była niezbędna, by zapewnić zgodność polskiego systemu prawnego z prawem wspólnotowym i umożliwić pełne uczestnictwo Polski w strukturach Unii Europejskiej. - Zgodnie z Ustawą o cudzoziemcach (Dz.U. 2013, poz. 1650), uchodźcą jest osoba, która – z uzasadnionej obawy przed prześladowaniem z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej – przebywa poza krajem pochodzenia i nie może lub nie chce korzystać z jego ochrony.
Status uchodźcy nadaje się w Polsce decyzją Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, w oparciu o przepisy Konwencji genewskiej z 1951 roku oraz Protokołu nowojorskiego z 1967 roku. Uzyskanie tego statusu wiąże się z prawem do legalnego pobytu i ochrony międzynarodowej. - Pojęcie „dyskryminacji rasowej” zostało zdefiniowane w Międzynarodowej konwencji w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji rasowej, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne ONZ 21 grudnia 1965 r., ratyfikowanej przez Polskę w 1968 r.
Zgodnie z konwencją, dyskryminacja rasowa oznacza wszelkie rozróżnienie, wykluczenie, ograniczenie lub uprzywilejowanie oparte na rasie, kolorze skóry, pochodzeniu etnicznym lub narodowym, które ma na celu lub prowadzi do naruszenia zasady równości praw człowieka. Państwa-strony zobowiązują się do zwalczania dyskryminacji zarówno w ustawodawstwie krajowym, jak i w praktyce społecznej, oraz do promowania postaw tolerancji i równości. - Kwestie związane z obecnością wojsk NATO w Polsce regulują postanowienia Traktatu Północnoatlantyckiego (Waszyngton, 4 kwietnia 1949 r.) oraz Umowy o statusie sił zbrojnych NATO (SOFA, Londyn 1951 r.).
Siły zbrojne jednego z państw członkowskich mogą przebywać na terytorium innego państwa sojuszniczego wyłącznie za jego zgodą. Żołnierze i personel cywilny podlegają jurysdykcji własnego państwa w sprawach karnych i dyscyplinarnych, choć zobowiązani są do poszanowania prawa państwa przyjmującego. Nie mogą prowadzić działalności politycznej na jego terytorium. Zasady te zapewniają równowagę między suwerennością państwa-gospodarza a skutecznością wspólnych działań obronnych w ramach NATO.
Marlena Bodo
Nauczycielka WOS-u
Tutaj pojawi się lista Twoich książek
Zaloguj się i zacznij tworzyć ją już teraz.
