a)
Rozważmy funkcję f określoną wzorem
oraz prostą k o równaniu
gdzie p jest pewną liczbą rzeczywistą.
Ustalimy liczbę rozwiązań równania
w oparciu o liczbę punktów wspólnych wykresu funkcji f i prostej k (równanie będzie miało tyle rozwiązań, ile punktów wspólnych będzie miał wykres i prosta).
Ustalamy własności funkcji f istotne do naszkicowania jej przybliżonego wykresu.
1. Badamy granice funkcji f w +∞ i w -∞.
Zatem prosta o równaniu
jest asymptotą poziomą wykresu funkcji f.
2. Badamy występowanie asymptot pionowych wykresu funkcji f.
Funkcja f jest ciągła w swojej dziedzinie (jako funkcja wymierna), zatem badamy istnienie asymptot pionowych jedynie w punktach, w których funkcja nie jest określona.
Obliczamy granice jednostronne funkcji f w punkcie 1:
Obliczamy granice jednostronne funkcji f w punkcie -1:

Zatem asymptotami pionowymi (obustronnymi) wykresu funkcji f są proste o równaniach:
3. Badamy istnienie ekstremów funkcji f.
Wyznaczamy punkty "podejrzane" o występowanie ekstremów:
Badamy znak pochodnej:
| minimum lokalne |
Zatem funkcja f osiąga minimum lokalne w punkcie x = 0 równe
Szkicujemy przybliżony wykres funkcji f (uwzględniając na rysunku spostrzeżenia 1, 2 i 3) i badamy liczbę punktów wspólnych wykresu tej funkcji z prostą k w zależności od wartości parametru p.

Z rysunku wnioskujemy, że równanie
ma
b)
Rozważmy funkcję f określoną wzorem
oraz prostą k o równaniu
gdzie p jest pewną liczbą rzeczywistą.
Ustalimy liczbę rozwiązań równania
w oparciu o liczbę punktów wspólnych wykresu funkcji f i prostej k (równanie będzie miało tyle rozwiązań, ile punktów wspólnych będzie miał wykres i prosta).
Ustalamy własności funkcji f istotne do naszkicowania jej przybliżonego wykresu.
1. Badamy granice funkcji f w +∞ i w -∞.
Zatem prosta o równaniu
jest asymptotą poziomą wykresu funkcji f.
2. Badamy występowanie asymptot pionowych wykresu funkcji f.
Funkcja f jest ciągła w swojej dziedzinie (jako funkcja wymierna), zatem badamy istnienie asymptot pionowych jedynie w punktach, w których funkcja nie jest określona.
Obliczamy granice jednostronne funkcji f w punkcie 2:
Obliczamy granice jednostronne funkcji f w punkcie -2:

Zatem asymptotami pionowymi (obustronnymi) wykresu funkcji f są proste o równaniach:
3. Badamy istnienie ekstremów funkcji f.
Wyznaczamy punkty "podejrzane" o występowanie ekstremów:
Badamy znak pochodnej:
| maksimum lokalne |
Zatem funkcja f osiąga maksimum lokalne w punkcie x = 0 równe
Szkicujemy przybliżony wykres funkcji f (uwzględniając na rysunku spostrzeżenia 1, 2 i 3) i badamy liczbę punktów wspólnych wykresu tej funkcji z prostą k w zależności od wartości parametru p.

Z rysunku wnioskujemy, że równanie
ma
Agnieszka Wątroba
Nauczycielka matematyki
Zobacz lekcje, które wyjaśnią temat krok po kroku:
Tutaj pojawi się lista Twoich książek
Zaloguj się i zacznij tworzyć ją już teraz.

