Uwaga! Czasowniki modalne w czasach przeszłych:

• używamy czasu przeszłego niedokonanego, jeżeli mówimy jedynie o zamiarze, intencji wykonania jakiejś czynności, albo wiemy, że nie została ona zrealizowana, np.: Dovevo lavorare ieri. (Musiałem/am wczoraj pracować. - nie wiemy jednak, czy tak się stało.) albo: Dovevo studiare ieri, ma è venuto Carlo. (Musiałem się uczyć wczoraj /jednak tak się nie stało/, ale przyszedł Carlo. /wyjaśnienie, dlaczego dana czynność nie została zrealizowana.)

• używamy czasu przeszłego dokonanego, jeśli wiemy, że dana czynność została zrealizowana, np. Ho voluto mangiare solo l’insalata. (Chciałem/am zjeść tylko sałatkę. - wiemy, że tak się stało.)

• jeśli czasownik modalny występuje z czasownikiem, który w czasie przeszłym dokonanym łączy się z czasownikiem posiłkowym essere, również przed czasownikiem modalnym stawiamy czasownik posiłkowy essere, np. è partito (wyjechał), è dovuto partire (musiał wyjechać) - analogicznie, jeśli czasownik łączy się z czasownikiem posiłkowym avere, również przed czasownikiem modalnym postawimy ten sam czasownik posiłkowy, np.: ho fatto gli esercizi (zrobiłem/am zadania),, ho dovuto fare gli esercizi (musiałem/am zrobić zadania).

---

Połącz zdania i uzupełnij czasownikami modalnymi (dovere, potere, volere) w passato prossimo, albo imperfetto.

1. h, voleva (Terry nie chciała pójść do restauracji, ale potem Pino przyszedł po nią i ją przekonał.)
Uzasadnienie: mówimy o intencji, dlatego użyjemy imperfetto.

2. f, è dovuta (sappiamo che suo figlio è arrivato e che Sara l’ha preso) (Sara musiała wyjść wcześniej z biura bo musiała odebrać syna, który przyjechał godzinę temu) - wiemy, że jej syn przyjechał i że Sara go odebrała
Uzasadnienie: wiemy, że syn Sary przyjechał i że Sara go odebrała, a więc użyjemy czasownika modalnego w czasie przeszłym dokonanym.

3. g, doveva (non so se poi l’abbia fatto davvero) (Elena została w gospodarstwie agroturystycznym, bo miała coś do zrobienia, musiała zebrać owoce z sadu.) - nie wiadomo, czy to zrobiła, czy nie
Uzasadnienie: mówimy o pewnym zamiarze, ale nie znamy zakończenia, więc użyjemy czasu niedokonanego.

4. e, ha voluto (Mieszkaliśmy w mieście, ale kiedy dzieci się urodziły, mój mąż chciał przeprowadzić się na wieś.)
Uzasadnienie: ze zdania wynika, że zamiar się zrealizował, użyjemy więc czasu przeszłego dokonanego.

5. a, dovevamo (Dziś chcieliśmy pojechać na wieś, ale w związku z tym, że pogoda była brzydka, zostaliśmy w domu.
Uzasadnienie: mówimy o intencji, dlatego użyjemy imperfetto.

6. d, Volevo (Chciałem/am pójść kupić nową butelkę na wodę, ale były za małe.)
Uzasadnienie: mówimy o intencji, dlatego użyjemy imperfetto

7. c potevo (Kiedy byłam młoda, nie mogłam jeździć na wakacje sama, bo moi rodzice tego nie chcieli.)
Uzasadnienie: mówimy o czynności, która nigdy się nie dokonała, o pewnej możliwości w przeszłości, użyjemy więc imperfetto. 

8. b, è dovuto (Enrico musiał zostać w domu, by się pouczyć, bo musiał oddać swoją pracę do piątku.)
Uzasadnienie: z drugiej części zdania wynika, że został w domu i się uczył, w związku z tym użyjemy czasu dokonanego.