- 1A (suonavano)

- 2C (fecero)

- 3C (baciargli)

- 4D (Terminati)

- 5B (era)

- 6A (in realtà)

- 7D (neanche)

- 8A (Chissà)

- 9B (alcuni)

Tłumaczenie

Niedzielnego ranka Anselma została obudzona przez Luisito. Ułożył się delikatnie na łóżku i zaczął podgryzać jej płatek lewego ucha. W pobliskim kościele parafialnym (1) biły dzwony. Anselma wstała i założyła szlafrok, po czym jak zwykle (2) zjedli razem śniadanie. Gdy ona zmyła naczynia z poprzedniej nocy, on spoczął na jej ramieniu, gaworząc jak zwykle cicho; gdy nadszedł czas na ich wysuszenie, podleciał do ścierki i przyniósł ją Anselmie. "Jesteś kochany", powiedziała mu, odwracając się, by (3) pocałować jego pierzasty bok. (4) Skończywszy prace domowe, Anselma ubrała się i poszła do salonu. W kącie, na pół ukryty za zasłoną, stał jej stary gramofon. Była to jedna z niewielu ocalałych rzeczy z jej życia jako nastolatki. Oszczędzała cały rok, aby móc go kupić; (5) był niemiecki, bardzo dobrej marki i dotrzymywał jej towarzystwa podczas długich lat nauczania w odległych dolinach. Po ślubie, (6) tak naprawdę, nigdy nie udało jej się z niego skorzystać, po części z powodu zobowiązań, po części dlatego, że Giancarlo nienawidził muzyki, zwłaszcza tej, którą ona kochała. Na początku Anselma próbowała nakłonić go do docenienia zarówno Czarodziejskiego fletu, jak i jej ukochanych pieśni neapolitańskich, w wyniku czego usłyszała, że nazwał dzieło Mozarta "tandetnym bałaganem", a te drugie barbarzyńskimi melodiami: "Co mamy z tym wspólnego? Nie można (7) nawet zrozumieć, co mówią". Tak więc pokrywa spadła na talerz gramofonu i tam pozostała, jak nagrobek. (8) Kto wie, czy jeszcze działał? Palcem wskazującym Anselma dotknęła igłę, wydawała się w porządku, a ramię również wydawało się poruszać płynnie. Wtyczka była włożona, więc wzięła pierwszą płytę i delikatnie położyła ją na talerzu. Po (9) kilku sekundach niepewnego rechotu do pokoju wdarła się muzyka.