Uzupełnijcie poniższy tekst słowami podanymi w rozsypce, odmieniając je w odpowiednim czasie i trybie.


Uwaga! Wstawione czasowniki zostały pogrubione w tłumaczeniu, a w sytuacjach, gdzie czasowniki odmienione w danym trybie lub czasie nie mają ekwiwalentnego tłumaczenia w języku polskim, w rozwiązaniu pod czasownikiem zamieszczono dodatkowe uzasadnienie.

1. vorrei/volevo
Uzasadnienie: grzeczne zapytania tworzymy używając trybu condizionale, można zadać je również używając czasu przeszłego imperfetto, to często stosowane rozwiązanie w mowie potocznej.

2. mi sento

3. perse

4. riprende

5. sia
Uzasadnienie: po wyrażeniach wprowadzających opinię stosujemy tryb łączący.

6. considerava/considerebbe

7. guardando

8. trovi
Uzasadnienie: po wyrażeniach wprowadzających życzenia, nadzieję, stosujemy tryb łączący.

9. è successo

10. diceva

Tłumaczenie:

Słowa. Jego słowa, z typowym, sycylijskim akcentem, przed grupą studentów z akcentem z Vicenzy. "Chciałbym/chciałem zapytać, panie sędzio, czy czuje się pan chroniony przez państwo i czy ufa pan państwu", pyta student. "Nie, ja nie czuje się chroniony przez państwo", odpowiada Paolo Borsellino.
To był 26 stycznia 1989 r. nagranie w sieci dzięki archiwom przeciwko mafii. 19 lipca będzie rocznica zamachu przy ulicy Amelio, w którym Borsellino stracił życie, wraz z agentami z jego eskorty. Na programie Rai Historia będzie świętowana ta data, poprzez emisję dokumentu, który powstał na bazie tekstu teatralnego Ruggero Cappucio "Paolo Borsellino Essendo Stato", spektakl, w którym odtworzone zostaną całe nagrania sędziego z CSM (Najwyższa Rada Sądownictwa) z 1988r.
 "Uważam, że Borsellino jest prawdziwym, współczesnym bohaterem", wyjaśnia Cappuccio: "Wiem, że on nie uważał się/nie uważałby się za takiego, ale czuję, że sposób, w jaki doświadczył śmierci daje nam przykład odwagi, których dziś nam coraz bardziej brakuje". Całe pokolenie już dorosło, wielu młodych zostało sędziami, patrząc na Falcone i Borsellino. Tysiące pisze w Internecie o swoich odczuciach: "Mam nadzieję, że ktoś, pewnego dnia, znajdzie w sobie odwagę by robić to, co zrobiło tych dwóch, wielkich mężczyzn, i że nikt nich nie zdradzi, jak to się stało w ich przypadku", komentuje dziewczyna. "Nie wystarczy, że postawi się pomnik w każdym mieście włoskim, aby oddać hołd tym mężczyznom", pisze ktoś inny. Ale tu nie potrzeba pomników. Potrzeba aktów odwagi. Dlatego, jak mawiał sędzia Borsellino: "Ten, kto się boi, umiera każdego dnia, ten, kto się nie boi umiera tylko jeden raz".