W III części Dziadów nie została zachowana zasada trzech jedności. Na przykład pierwsza scena dramatu rozgrywa się w Wilnie w klasztorze Bazylianów, o czym informują didaskalia: 

„W Wilnie przy ulicy Ostrobramskiej, w klasztorze ks. ks. Bazylianów, przerobionym na więzienie stanu — cela więźnia”.

Natomiast scena IV rozgrywa się w wiejskim domu pod Lwowem w pokoju Ewy:

„Pokój sypialny — Ewa, młoda panienka, wbiega, poprawia kwiaty przed obrazem Najświętszej Panny, klęka i modli się. Wchodzi Marcelina”.

Z kolei scena VI ma miejsce w pokoju Senatora, co także można wyczytać z tekstu pobocznego:

„Pokój sypialny wspaniały — Senator obraca się na łożu i wzdycha”.

Jeśli chodzi o czas, to kolejne wydarzenia nie dzieją się w jednym czasie. Przemiana Gustawa w Konrada odbywa się 1 listopada 1823 roku („Gustavus obiit M D CCC XXIII calendis novembris” 'Gustaw zmarł 1 listopada 1823 r.'), a potkanie więźniów w celi ma miejsce w Wigilię Bożego Narodzenia w 1823 roku („Kapral dobry katolik, i więźniom pozwala / Przepędzić wieczór świętej Wigiliji razem”).

Dramat Mickiewicza nie ma też jednej, spójnej akcji skoncentrowanej wokół głównego wątku. Składa się z luźno powiązanych scen, np. Wielka Improwizacja, widzenie księdza Piotra czy salon warszawski.