Zygmunt Korczyński został wychowany na osobę o wysublimowanych gustach i potrzebach towarzyskich. Sam widzi siebie jako księcia wzrastającego w kryształowym pałacu, przyzwyczajanego do piękna oraz podniosłych praw. Dorastał poza majątkiem rodzinnym, spędzając lata swojej młodości we wspaniałych miastach. Przyzwyczajał się do pięknych widoków, przebywał w otoczeniu sztuki, unikając wszelkiej pospolitości za sprawą matki. To właśnie piękno egzotycznej natury, sztuka i spędzanie czasu w towarzystwie ludzi jemu podobnych stanowią dla Zygmunta najwyższą wartość. 

Zygmunt jest megalomanem, nieprzywiązanym do rodzinnych okolic. Ślepo podąża za modą, o czym świadczy nie tylko jego styl życia, ale również język. Nie posługuje się bowiem czystą polszczyzną, lecz co jakiś czas w jego wypowiedzi pojawiają się wtręty z języka francuskiego. Jest to wyraz snobizmu, ale również świadectwo jego przynależności do innego świata, tak odmiennego od nadniemeńskiej rzeczywistości. Mężczyzna pragnie sprzedać rodzinny majątek, by za uzyskane w ten sposób pieniądze resztę życia spędzać w podróży pomiędzy najwspanialszymi miastami europejskimi. Uważa, że człowiek powinien korzystać z życia, nie zaś nieustannie wspominać przeszłość kultywować śmierć i mogiły biskich, zatapiać się w smutku, cierpieniu czy melancholii.