W utworze przeważają zdania złożone podrzędnie („Siedzieli oni w milczeniu, gdyż śpiewał im pieśniarz znakomity”.) oraz współrzędnie („Wróciła do swej komnaty zdumiona i rozumne słowo syna wzięła sobie do serca”.). Obecne są także zdania pojedyncze („Na twarz spuściła świetlistą namiotkę”.) lub nieliczne wielokrotnie złożone („Nie aojdowie są winni, winien jest Dzeus, który każdemu z trudzących się ludzi, co chce, odmierza”.). 

Słownictwo wprowadza poważny oraz podniosły nastrój („Śpiewał smutny powrót spod Troi, jakim obarczyła Achajów Pallas Atena”.). Pojawiają się także dawne pojęcia (np. „podwoje”, „namiotka”).

W przytoczonym fragmencie zauważalne są również środki stylistyczne: epitety („znakomity”, „smutny”, „roztropny”), metafory („[...] pieśń posłyszało serce [...]”), peryfraza („córki Ikariosa”), pytanie retoryczne oraz apostrofa („Matko moja, czemuż wzbraniasz wiernemu aojdowi cieszyć nas tym, ku czemu duch go skłania?”).