Środki językowe zastosowane przez Herberta:

• wyliczenia („czerwone krowy, [...], koniki, kozy, [...] koń [...]”);
• epitety („czarny, miękki kontur”);  
• porównania („Krótka, jak u koni cyrkowych grzywa”); 
• zgrubienia („czarną krechą”); 
• metafory („spotkanie tajemnicy tajemnic”); 
• wtrącenia („Jest to scena, a raczej dramat i, jak przystało na dramat antyczny, rozgrywa się...”);
• paralelizm składniowy („bizon przekłuty oszczepem, leżący człowiek, ptak i niewyraźny w zarysie odchodzący nosorożec”). 

 

Środki językowe służą uplastycznieniu opisu malowideł, oddziałują na wyobraźnię czytelnika. Poza tym dynamizują wypowiedź, pozwalają oddać w tekście ekspresję, którą cechują się prehistoryczne rysunki.