W utworze została przedstawiona przestrzeń pokoju, przypuszczalnie jest to sypialnia: „wydobywa się pokój z niejasnej przestrzeni”; „Śpię jeszcze”. Indywidualny charakter tego przedstawienia polega na tym, iż osoba mówiąca postrzega rzeczywistość wokół siebie subiektywnie. Potęguje to dodatkowo fakt, iż podmiot liryczny znajduje się na granicy snu - realność ściera się więc z sennymi wizjami. Poszczególne obrazy dopiero wyłaniają się z ciemności, dodatkowo pole widzenia leżącej w łóżku osoby jest ograniczone: „szczegóły / nie weszły w pole widzenia”.