Kot opisany w wierszu doświadcza uczucia pustki spowodowanej nieobecnością zmarłego właściciela. Dostrzega zmiany, które zaszły w wyglądzie mieszkania: „Niby nic tu niezmienione, / a jednak pozamieniane. / Niby nieprzesunięte, / a jednak porozsuwane”. Zauważa także, że zmieniły się pewne zwyczaje, rytuały czy rytm dnia: „Coś tu się nie zaczyna / w swojej zwykłej porze”. Nie wie, co stało się z opiekunem, dlatego niecierpliwie czeka na jego powrót.