Oba teksty zdają się polemizować z tym przesłaniem. W przytoczonych fragmentach przysłowie homo homini lupus est może odnosić się do kwestii natury ludzkiej. Autorzy nie tylko uważają, że ludzie potrafią być wobec siebie współczujący i życzliwi (Koraszewski) oraz są istotami z natury społecznymi (de Waal), ale także dostrzegają te cechy u zwierząt - ich sądy są więc odwrotne do utartego znaczenia słów „człowiek człowiekowi wilkiem”. Koraszewski i de Waal zauważają więc, iż gatunek ludzki oraz niektóre zwierzęta łączy wiele pozytywnych cech. 

W tekście Darwin o etyce znaczenie przysłowia można odczytywać dosłownie, ponieważ autor konkretnie odwołuje się do psowatych (w tym wilków), które uważa za jedne z najbardziej towarzyskich i kooperacyjnych zwierząt. Koraszewski mówi natomiast ogólnie o podobieństwie pomiędzy niektórymi zachowaniami ludzi i zwierząt.