W akapicie drugim Herling-Grudziński opisuje Neapol widziany za dnia, przed południem. Przy pomocy licznych środków stylistycznych oddaje obraz miasta obserwowanego z oddali („taras panoramiczny Floridiany”). Autor koncentruje się na kolorystyce poszczególnych elementów pejzażu, oddając ją przy pomocy rozbudowanych epitetów: „krwista czerwień śródziemnomorska”, „żółto-zielona patyna kopuł kościelnych”, „lazurowa emalia nieba”. Dostrzega także wpływ