W akapicie pierwszym świat ludzki oraz świat przedmiotów zostały ze sobą zestawione na zasadzie podobieństwa. Ludzie są smutni, wyczerpani. Cierpią z powodu chorób czy głodu. Sprawiają wrażenie „pozbawionych życia”. Podobnie ukazane są zrujnowane budynki, wyjałowione pola - rzeczywistość dookoła jest szara, zniszczona. Po wojnie znane tym ludziom miejsca utraciły swój wcześniejszy charakter. Tramwaje poruszają się „niepewnie”, gdyż tory są w wielu miejscach uszkodzone. Autor posługuje się także personifikacją („wydają się wstrząśnięte”).

Użycie podobieństw służy opisaniu powojennej rzeczywistości. Zestawienie świata ludzi i przedmiotów pokazuje, że wojna odcisnęła piętno na tych dwóch sferach. Traumatyczne doświadczenia odmieniły ludzi, odebrały im radość, życiową energię. Świat wokół nich również został zrujnowany. Nic nie było takie, jak przedtem.