Okoliczności przemiany bohatera:

a) Kilian uwierzył złoczyńcy, ponieważ myślał, że Ursyn jest jedyną nadzieją na odnalezienie Gedeona. Chłopiec mu zaufał - chciał jak najszybciej dotrzeć do ojca, a gdy już spotkał mężczyznę, opuściły go na chwilę wszelkie zmartwienia. Był mu posłuszny, choć później zaczęły dręczyć go wątpliwości. „Ojciec”, którego spotkał, był przeciwieństwem tego, co Kilian sobie wyobrażał.

 

b) Bohater zauważył swoją pomyłkę, gdy podczas ataku na wieś dostrzegł przywódcę wrogich wojowników, mężnego i dumnego, z jasnymi włosami przypominającymi lwią grzywę, złotymi oczami oraz ostrym podbródkiem. Podczas walki ramię mężczyzny, w które uderzył mieczem Kilian, pozostało nienaruszone. Wtedy chłopiec zauważył koszulę, dokładnie taką samą jak ta podarowana mu przez matkę. Były na niej sokoły i krokusy. Przypomniał sobie wtedy słowa kobiety: „Jesteś do niego bardzo podobny. Kiedy na ciebie patrzę, przypominam sobie, jak on wygląda”. Wówczas Kilian uświadomił sobie, że mężczyzna, którego zaatakował, to nie Sambor, a jego ojciec - Gedeon z Gór.

 

c) Kiliana okrzyknięto zdrajcą. Chłopca męczyły wyrzuty sumienia, miał żal do siebie, ponieważ był łatwowierny i wpadł w pułapkę. Postanowił odpokutować swój błąd.

 

d) Chłopiec postanowił działać i odebrać Samborowi rodową koszulę. Chciał zostać zapamiętany ze względu na to, że był dobrym, prawym człowiekiem, a nie zdrajcą. Podsłuchał rozmowę Ursyna i złego wojownika, po czym oznajmił mieszkańców okolicznej wsi, że złoczyńcy planują atak. Podczas walk pokonał Sambora, a koszula wróciła do jego rąk. W ten sposób oczyścił dobre imię swoje oraz swojego ojca.