W Salonie warszawskim bohaterowie zostali ukazani kontrastowo, aby podkreślić podział w polskim społeczeństwie pod zaborami. Mickiewicz opisuje dwie grupy. Towarzystwo przy stoliku mówi w języku francuskim i martwi się nieobecnością Nowosilcowa. Arystokraci nie interesują się losem narodu ani prześladowaniami politycznymi. Przy drzwiach znajdują się rozmówcy, którzy posługują się językiem polskim. Dyskutują o cierpieniu więźniów oraz działaniach na rzecz odzyskania niepodległości.