Przykładowo (epitety zostały podkreślone, a metafory - pogrubione):

a) „Rozpędził blade palce świergotem w wiolinie

I mały, smutny strumień spod ręki mu płynie.

Raz w raz rosa po białej pryska klawiaturze

I raz po raz w wiolinie kwitną polne róże”.

Zastosowane epitety i metafory przyczyniają się do ukonkretnienia obrazu gry Mochnackiego. Zostaje jej nadane szczególne znaczenie, ponieważ kreuje ona nową rzeczywistość. Muzyka zyskuje niezwykły status - oddziałuje na zmysły, a przy tym odzwierciedla przeżycia i emocje bohatera tekstu. Użyte środki wyrazu sugerują tym samym subtelność oraz melancholijny charakter dźwięków, swoistą kameralność. Wrażenie to pogłębia odniesienie do strumyka oraz świata natury, wywołuje wrażenie harmonii. 

 

 

b) antropomorfizacje - pogrubienie 

 

Ostrogą spiął melodię, a akompaniament

Szaleje, krzyczy w basie, rośnie w straszny zamęt - 

Ku sali bagnetami już mierzy, już blisko - 

I ton jeden uparcie wybija - nazwisko!!!

Antropomorfizacja polega na nadaniu akompaniamentowi cech typowych dla ludzi. Tym samym poeta zdaje się mu nadawać autonomię, uniezależnia go od artysty, co wpływa na oryginalność przedstawienia i uwypukla jego specyfikę. Metafora "ostrogą spiął melodię" podkreśla z kolei siłę brzmień. Są one dzikie, nieokiełznane - wymagają więc pewnego ograniczenia, podporządkowania. Tym samym grający staje się niczym jeździec, który musi przejąć kontrolę nad narowistym koniem. Zastosowane środki językowe zaznaczają gwałtowność oraz siłę dźwięków, która wywołuje wrażenie chaosu. Akompaniament zostaje wręcz przedstawiony jako wojownik kierujący bagnet w stronę słuchaczy, co wzmacnia poczucie niepokoju, napięcia.

 

c) Fragmenty te odwołują się do przeciwnych brzmień. W pierwszym z nich dominują łagodne, harmonijne oraz niezbyt intensywne brzmienia. Z kolei w drugim wzrasta ich siła, nieporządek. Są one wręcz dzikie oraz dominujące, wywołują też inne odczucia.