Holokaust dla młodych to część historii. Nie budzi w nich silnych emocji, lecz staje się zaledwie materiałem do nauczenia się, przeszłością, która ich bezpośrednio nie dotyczy, być może nawet nie interesuje. Dla starszych Holokaust to osobiste i trudne doświadczenie, ponieważ kształtuje ich tożsamość oraz psychikę. Nakłada na nich rolę strażnika pamięci, głosu zmarłych, ale nie pozwala także na spokojną egzystencję, gdyż ocaleni wciąż odczuwają tamten koszmar, cierpią: „nasze milczenie, nasz krzyk”. W ten sposób autorka zwraca uwagę na pewne zagrożenie. Jest nim spłycenie zagadnienia Holocaustu, pozbawienie go ludzkiego wymiaru: „Nasze codzienne grozy staną się datami”. Niepokojące jest także odebranie dawnym więźniom możliwość wyrażenia swych przeżyć, obojętność względem ich sytuacji czy bagatelizowanie wspomnień („A młody adwokat mówi - Oni są już starzy / nie można polegać na ich pamięci”), chociaż są ostatnimi świadkami.