Zapowiedź przyszłości pojawia się w zwrotce:

„Rok dziewięćset dziesięć. Już biją zegary,
Lat cicho w klepsydrach przesącza się piach.
Aż przyjdzie czas gniewu, dopełnią się miary
I krzakiem ognistym śmierć stanie we drzwiach”. 

Proroctwo zostaje zasygnalizowane za pomocą odpowiednich form czasowników. Wskazują na wydarzenia, które dopiero mają zaistnieć w bliżej nieokreślonej przyszłości. Znaczące staje się także obrazowanie biblijne, nawiązujące do Apokalipsy i Księgi Wyjścia. Sugeruje ono koniec rzeczywistości znanej człowiekowi oraz czas sądu („dzień gniewu”), rozliczenia istoty ludzkiej. Z kolei „krzak ognisty” wywołuje skojarzenia z krzewem gorejącym - jako symbolem mocy starotestamentowego oraz surowego Boga. Odniesienia te nadają więc utworowi uniwersalną wymowę, ale podkreślają przy tym grozę i nieuchronność nadchodzących zdarzeń.