Podmiot liryczny przede wszystkim dostrzega znużenie ludzi. Przestają dostrzegać piękno i harmonię otaczającego ich świata, zdają się żyć w ciągłym napięciu, być może w gniewie czy nienawiści: „noszą swe ręce zaciśnięte / przy ciałach sennych i nad głową / nie widząc planet nieforemnych”. W ich los wpisana jest śmierć oraz zagłada związana z poświęceniem się w imię wyższych wartości, co sugerują słowa: „A blisko - mur omszały chroni / spokoju tych, co dłoni wierząc / i miłość mierząc ostrzem broni / upadli w piasek twarzą szczerą”. Ludzie dookoła podmiotu lirycznego maleją wobec wojennych realiów, są bezradni, przepełnia ich żal. Zostają im odebrane pozytywne wartości (harmonia, piękno, dobro). Ponadto spokojna i harmonijna egzystencja zostaje zamieniona na rozlew krwi. Przyczynia się to do zniszczenia ich człowieczeństwa, duchowej pustki: „I nigdy ust nie zmieni w skrzypce, / a oczu w światło. [...]”.