a) Utwory poruszają problem upływu czasu. Proponują jednak określoną perspektywę, ponieważ opisują wpływ przemijania na życie oraz uczucia kobiet, ich sytuację egzystencjalną. 

 

b) Metafory dotyczące przemijania i starości:

• „zakwita - rozkwita - przekwita - zakwita - rozkwita”;
• „rozkwita - / i kwita”;
• „przejechana przez życie / jak przez złego szofera”;
• „Oblicze jej pocięte / jak gdyby ostrym mieczem / wśród naszych młodych twarzy / zawiewa średniowieczem”;
• „jest złamana, pogięta, / pocięta, poorana”;
• „[...] jej kobiecość / to zagojona rana”.

 

c) Pawlikowska ukazuje egzystencję kobiety przede wszystkim przez pryzmat zmian, które czas odciska na jej ciele. Bohaterka wiersza to osoba doświadczona przez życie, na co wskazują zmarszczki, jej deformacja ciała. Starszą osobę definiuje przede wszystkim poczucie samotności, zdaje się nie pasować do teraźniejszych czasów. Jest zmęczona, być może także rozczarowana swoją sytuacją. Egzystencja kobiety w tym momencie pozbawiona radości i spokoju, jest przepełniona bólem oraz ograniczeniami, które wynikają z utraty sprawności fizycznej. Nie jest to więc zbyt optymistyczny sposób przedstawienia kobiecej egzystencji.

Z kolei Miłobędzka ukazuje żeńską egzystencję przez pryzmat cyklu, któremu podlega. Życie kobiety jest podobne do kwiatów. Związek ten może wynikać nie tylko z kruchości i piękna, ale przede wszystkim z tego, iż żeńska egzystencja także składa się z momentów zakwitania, rozkwitania i przekwitania. Poetka akcentuje więc dynamikę kobiecego losu, który nie jest tak oczywisty. Utwór sugeruje pogodzenie z tymi zmianami, ponieważ są wpisane w naturalny porządek świata. Szczególnie widoczne jest to w zakończeniu: „rozkwita - / i kwita!”. Podmiot liryczny zatrzymuje się na momencie rozkwitu i w stanowczy sposób podkreśla koniec swej wypowiedzi. Wyraża w ten sposób pozytywny wizerunek egzystencji kobiety - niezależnie od upływu bezlitosnego czasu.