Utwór Sławomira Mrożka opowiada o karaluchach, które, biegając po podłodze, układały się w arcydzieła malarstwa zgodnie z chronologią powstawania dzieł. Wspólne działanie pozwoliło im na stworzenie czegoś pięknego i niezwykłego. Stąd stwierdzenie narratora, że „Każdy z osobna nie jest interesujący, ale razem mają duży potencjał”.