Tytułowa „radość pisania” to odczucie towarzyszące podmiotowi lirycznemu. Na kartce, za pomocą pisma, tworzy bowiem swoją poetycką rzeczywistość. Osoba mówiąca postrzega więc ten akt w pozytywny sposób, ponieważ przynosi on człowiekowi satysfakcję oraz zadowolenie. Źródłem tego stanu jest przede wszystkim charakter twórczości poetyckiej. Za jej sprawą człowiek zyskuje pełną kontrolę nad stworzonym światem, staje się niemal Bogiem; decyduje bowiem o tym, co ma się wydarzyć: „Jest w kropli atramentu spory zapas / myśliwych z przymrużonym okiem, / gotowych zbiec po stromym piórze w dół, / otoczyć sarnę, złożyć się do strzału”. „Radość pisania” wynika także z innej kwestii: stworzony świat - w przeciwieństwie do realnego odpowiednika - opiera się na jednoznacznych zasadach („Inne, czarno na białym panują tu prawa”), które ustala sam piszący. Z tego też powodu zadowolenie przynosi mu możliwość zapanowania nad czasem oraz przeciwstawienie się przemijaniu, które jest wpisane w ulotną egzystencję człowieka. Tym samym nadaje swemu życiu głębszy sens oraz pozostawia po sobie coś trwałego, co nie zniknie z jego śmiercią.