Na charakter relacji łączącej rodziców i Bohatera wskazuje język wypowiedzi. Słowa wypowiadane przez Matkę i Ojca wskazują na dręczące ich poczucie bezradności dotyczące wychowania syna czy też troskę. Są rozczarowani jego biernością, niechęcią do wzięcia odpowiedzialności za swoje życie: „Co z niego wyrośnie, jak będzie się tak długo wylegiwał”. Cały czas go pouczają, nakazują mu stereotypowe postępowanie zgodne z tym, co uważają za odpowiednie: „Nie trzymaj rak pod kołdrą, to brzydko i niezdrowo”. Chociaż jest dorosłym człowiekiem, to jednocześnie cały czas traktują go jak małe dziecko, na co wskazuje zastosowane słownictwo („Chłopcze!”; „Siedmioletni chłopiec...”). Dochodzi więc do infantylizacji, która oddziałuje również na język Bohatera. Liczne zdrobnienia („tatusiu”), prosta składnia zdań i ograniczone słownictwo są typowe dla dziecka. Z kolei wypowiedzi Ojca sugerują surowość względem syna („Zerżnę mu skórę!”), pewien dystans przejawiający się w oficjalnym charakterze polecenia: „Wstań, kiedy ojciec do ciebie mówi!”. Natomiast słowa Matki świadczą o protekcjonalności: „Jak śmiesz do ojca... Nie poznaję cię, dziecko”. Można więc stwierdzić, że relacja ta opiera się na dość szablonowych zwrotach, jest pozbawiona głębszego zainteresowania odbiorcą.