Funkcje metafor zwierzęcych w Pieśni o spustoszeniu Podola:

• podkreślenie zezwierzęcenia, bestialstwa najeźdźców („Niewierny Turczyn psy zapuścił swoje”, „psy bisurmańskie”);
• wzbudzenie żalu w odbiorcy, skontrastowanie najeźdźców (drapieżników) z niewinnymi ofiarami („piękne łanie twoje”);
• ujawnienie bezbronności narodu pozbawionego przywódcy („Tak odbieżałe stado więc drapają”);
• ukazanie sytuacji historycznej Polski przez pryzmat bezwzględnych, surowych praw natury („Rozbójce wilcy, gdy po woli mają, / Że ani pasterz nad owcami chodzi, Ani ostrożnych psów za sobą wodzi”).

 

Pytania retoryczne mają natomiast na celu skłonienie odbiorcy do refleksji nad własnym postępowaniem, wykazanie jego absurdu i nieodpowiedzialności.