Środki stylistyczne charakterystyczne dla twórczości Morsztyna:

• koncept - ma na celu zaskakiwanie odbiorcy, na przykład: fraszka Niestatek - opis kobiety diametralnie się zmienia pod wpływem emocji,
• antyteza - służy zestawieniu ze sobą przeciwieństwa poprzez kontrast, również we fraszce Niestatek: „Oczy są ogień [...]” - „[...] oczy perzyną”,
• metafora - autor stosuje przenośnie, na przykład: sonet Do trupa - „Leżysz zabity i jam też zabity, / Ty - strzałą śmierci, ja - strzałą miłości”,
• anafora - widać ją szczególnie w wierszach Do trupa (na początku wersów pojawia się wyraz „ty”) i O swej pannie („biały”, „białe” lub „biała”),
• wyliczenie - artysta wylicza cechy osób występujących w utworach (np. w Niestatku: „Oczy są ogień, czoło jest zwierciadłem, / Włos złotem, perłą ząb, płeć mlekiem zsiadłem”.),
• porównanie - twórca wielokrotnie porównuje np. kobietę i jej skórę do różnych elementów (jak we fraszce O swej pannie: „Ale bielsza mej panny płeć twarzy i szyje / Niż marmur, mleko, łabęć, perła, śnieg, lilije”.).

 

Morsztyn kreuje świat na dramatyczny, pełen sprzeczności oraz kontrastów. Podkreśla złudność rzeczywistości (na przykład: Niestatek). Obraz życia i miłości jest dla niego pesymistyczny (na przykład: Do trupa). Idealizuje wygląd kobiet, porównując jego cechy do różnych elementów (na przykład: O swej pannie). Ważnym aspektem jego twórczości jest ukazanie zależności percepcji od emocji i zmysłów.