Bohaterowie wiersza Andrzeja Bursy to ludzie, którzy żyją w monotonnej i bezsensownej rzeczywistości, porównywanej do piekła. Są przedstawieni jako osoby wykonujące czynności takiej jak kiszenie kapusty czy płodzenie dzieci. Ich życie nie wyróżnia się niczym szczególnym. Są świadomi ograniczeń i zdają sobie sprawę, że ich dążenia nie prowadzą do żadnej istotnej zmiany. Mimo to trwają w swojej prozie życia, unikając możliwości ucieczki lub zmiany.