Pierwszych dziesięć wersów utworu to apostrofa do Mesjasza. Jest on proszony o zesłanie natchnienia, rozumu oraz otwarcia serca tak, by powstała piękna opowieść o świętym, który umiłował Boga bardziej niż własne życie. Apostrofa pełni funkcję wprowadzającą w treść utworu. Ponadto sugeruje, że powstał on z boskiego natchnienia.