Adam Mickiewicz w Księgach narodu polskiego i pielgrzymstwa polskiego używa dwóch rodzajów argumentów, które zostały wyszczególnione przez Pascala: odwołujących się do rozumu i do emocji odbiorców. 

Przykładami argumentów odwołujących się do rozumu są zdania: „A każdy Polak w pielgrzymstwie nie nazywa się tułaczem, bo tułacz jest człowiek błądzący bez celu. Ani wygnańcem, bo wygnańcem jest człowiek wygnany wyrokiem urzędu, a Polaka nie wygnał urząd jego”. Opierają się na faktach i logicznym rozumowaniu. 

Z kolei argumenty apelujące do woli i uczucia pełne są wyrażeń ekspresywnych w postaci przymiotników pozytywnie wartościujących, pojawiających się w stopniu najwyższym, wykorzystujące często zaprzeczenie i pytania retoryczne, np.: „Na jakich ludziach Ojczyzna wasza największe pookładała nadzieje i dotąd pokłada? Nie na ludziach, którzy najpiękniej ubierali się i tańczyli, i najlepszą mieli kuchnię, bo największa część tych ludzi nie miała w sobie miłości Ojczyzny. [...] Ale na ludziach, których nazywaliście dobrymi Polakami, pełnych uczucia, tudzież na poczciwych żołnierzach, tudzież na młodzieży”.