Przykładowo:

a) Słowa służące budowaniu spójności pomiędzy

zdaniami w akapitach:

• „A zatem polski tułacz? Czyli człowiek pozbawiony własnego domu [...]”;
• „Bo oto romantyczny wędrowiec z sonetu przed oczyma duszy widzi Litwę - z jej szumiącymi lasami i trzęsawicami. I jak sam stwierdza, to wszystko jest mu bliższe, piękniejsze [...]”;
• „Mamy tu zatem do czynienia [...]”;
• „I taką właśnie rolę wyznaczają mu [...]”;
• „Obraz tułacza, wędrującego po świecie w poszukiwaniu własnej przestrzeni. Ale przede wszystkim obraz pielgrzyma, który podróżuje w myślach zawsze do jednego miejsca - utraconej duszy”;

 

kolejnymi akapitami:

„Takie pielgrzymowanie - pełne żalu i tęsknoty - obecne jest i u innych romantyków”;

„A zatem polski emigrant jest pielgrzymem, który zmierza do świętego miejsca”.

 

b) Słownictwo pozwalające zachować jedność tematyczną tekstu:

• „romantyczny wędrowiec”;
• „polski tułacz”;
• „polscy emigranci”;
• „romantyczny emigrant”;
• „liryki”;
• „sonety krymskie”;
• „podróżnik”;
• „pielgrzym”;
• „pielgrzymka duszy”;
• „ukochany kraj”;
• „kraj dzieciństwa”;
• „żal”;
• „tęsknota”;
• „słownictwo wartościujące”.

 

c) Słownictwo ujawniające subiektywny stosunek piszącego do rozważań:

• „Z pewnością był nim wówczas”;
• „Myślę, że”;
• „Kiedy czytam Sonety krymskie, kiedy zaglądam do liryków z cyklu lozańskiego, do wierszy Juliusza Słowackiego i Cypriana Norwida, kiedy próbuję dociec, kim był i jak siebie postrzegał romantyczny wędrowiec-emigrant, to odnoszę wrażenie, że wędrówka, którą odbywał, była dla niego - paradoksalnie - stanem zawieszenia”;
• „podziwia”;
• „potrafi zachwycać się urokami”;
• „jest jak biegnąca z dala postać ukochanej”.