Przykładowo:

1. Postawienie tezy, że romantycznego emigranta można określić mianem pielgrzyma.

2. Wędrówka bohatera jako paradoksalny stan zawieszenia:

a) przywołanie przykładów z Sonetów krymskich, wyrażających zachwyt nad orientalną przyrodą,

b) towarzyszący urokliwym obrazom smutek, żal i tęsknota,

c) odniesienie do kontekstu historycznoliterackiego poprzez przywołanie Szekspirowskiego motta z Romantyczności oraz do kontekstu autobiograficznego poety - tęsknoty za opuszczonym krajem lat dziecinnych - Litwą,

d) potwierdzenie argumentów poprzez przywołanie faktu użycia przez Mickiewicza słownictwa wartościującego,

3. Wędrówka bohatera jako przymus - odwołanie się do książki Mickiewicz. Słowo i czyn Aliny Witkowskiej.

4. Powstanie listopadowe jako przyczyna zamknięcia drogi do ojczyzny i skazanie romantycznych emigrantów na wieczną tułaczkę - mit kraju utraconego jako kraju lat dziecinnych, raju, do którego pielgrzymuje dusza emigranta.

5. Obecność motywu pełnego żalu i tęsknoty pielgrzymowania u innych romantyków - Juliusza Słowackiego i Cypriana Kamila Norwida - teza poparta przykładami z tekstów wspomnianych poetów.

6. Podsumowanie rozważań - romantyczny emigrant jako pielgrzym podróżujący w myślach do utraconej ojczyzny.