Osoba mówiąca w wierszu jest uważnym, wrażliwym obserwatorem, który opowiada o zjawisku spadającej gwiazdy. Wiersz jest zapisem jego obserwacji, dlatego można powiedzieć, że mamy tutaj do czynienia z liryką pośrednią sytuacyjną. 

Liryka pośrednia sytuacyjna jest typem liryki, w którym podmiot mówiący nie wypowiada się wprost, lecz wyraża swoje uczucia pośrednio, poprzez opis sytuacji, w której nie brał on udziału. Ten typ liryki nazywamy także liryką narracyjną. Wiersz Cypriana Norwida W Weronie opisuje reakcję natury na śmierć kochanków. Niebo, będące niemym świadkiem wydarzeń, płacze z rozpaczy, obserwując gruzy domów Kapuletich i Montekich. Zsyła gwiazdę, która staje się przedmiotem sporu pomiędzy cyprysami a ludźmi. Cyprysy uważają, że jest ona wyrazem hołdu złożonym dla kochanków, symbolem smutku natury. Ludzie zaś twierdzą, że jest to po prostu spadający z nieba kamień.