Przykładowo:

Celowe zrezygnowanie w wierszu z zasad interpunkcji sprawia, że tekst można odczytać na wiele różnych sposobów, zależnie od tego, które jego elementy zostaną podkreślone przez osobę czytającą. 

 

Utwór ze znakami przestankowymi:

„Zakwita czarna sosna, nie znam jej imienia,
Duch sosny jest widoczny, bo w kwiaty się zmienia. 

Zakwita czarna sosna i krzyczą wiewiórki,
Bóg jest tuż obok – w sadzie chodzą Jego córki.

Jedna to tamta jabłoń – druga jest morelą,
Ta ma kwiatki różowe, a tamte się bielą.

Światło bije od sosen, dębów i wisienek,
Za płotem na rowerze przejeżdża pan Zenek. 

I nawet w suchych liściach, w ich tu obecności,
jest teraz trochę światła i trochę ciemności.

I złamane gałązki, moje przyjaciółki,
Wezwane są wieczornym wołaniem kukułki.

Nie pytaj mnie czy Bóg się jeszcze kiedyś wcieli,
Stań przy mnie – tutaj w świetle sosen, grusz, moreli”.