I. Katarynka jest opowiadaniem, ponieważ występuje w niej dwoje głównych bohaterów. P / F

II. Ziele na kraterze Melchiora Wańkowicza ma cechy pamiętnika. P / F

III. Kopciuszek to baśń - nie można dokładnie określić czasu ani miejsca wydarzeń, a utwór ma szczęśliwe zakończenie. P / F

IV. Pan Tadeusz zaczyna się inwokacją, która jest charakterystyczną cechą epopei. P / F

 

---

Uzasadnienie:

Pierwsze zdanie jest fałszywe, ponieważ Katarynka stanowi przykład noweli. Charakteryzuje ją wyraźnie zarysowana akcja, punkt kulminacyjny i jednoznaczne zakończenie. Mimo że wspomniany utwór pozornie może przypominać opowiadanie, nie zawiera jednak zróżnicowanej kompozycji, która przejawia się w występowaniu rozbudowanych opisów czy obecności wątków epizodycznych. 

Drugie zdanie jest z kolei prawdziwe, gdyż Melchior Wańkowicz z perspektywy czasu opisuje w Zielu na kraterze szczęśliwe lata przeżyte z rodziną, a następnie jej wojenne koleje losu oraz śmierć córki - Krysi. Ponadto autor wypowiada się jako pierwszoosobowy narrator. Powieść zawiera zatem cechy pamiętnika.

Baśń uwzględnia elementy fantastyczne, a wydarzenia, które się w niej rozgrywają, nie mają dokładnie określonego miejsca ani czasu. Gatunek ten ukazuje ponadto ludowe zasady moralne. Najważniejszą z nich jest przekonanie, że dobro zwycięża zło. Kopciuszek spełnia wspomniane kryteria, ponieważ czytelnik nie wie, gdzie ani kiedy rozgrywa się akcja utworu. Co więcej, dobra wróżka za pomocą czarów przygotowuje biedną dziewczynę na bal. Na koniec Kopciuszek zostaje żoną księcia, dzięki czemu nie musi już usługiwać złej macosze oraz przyrodnim siostrom. Trzecie wypowiedzenie zawiera zatem prawdziwą informację. 

Pan Tadeusz Adama Mickiewicza rozpoczyna się inwokacją do Litwy („Litwo! Ojczyzno moja! ty jesteś jak zdrowie”). Ostatnie zdanie jest w związku z tym także prawdziwe.