Bohaterki wiersza Mirona Białoszewskiego, mimo że są świętymi, nie posiadają cech typowych męczennic. Wszystkie otaczają się przedmiotami codziennego użytku, wykonują prozaiczne czynności. Słowa: "Cecylia gra na maglu" odnoszą się do poetycko przedstawionego prasowania. Podmiot przypisuje też Cecylii - bohaterce wiersza przedmioty związane z muzyką charakterystyczne dla jej kanonizowanego pierwowzoru: "koło - manuał - emmanuel / wał - interwał - fuga". Dorota na chrześcijańskich obrazach przedstawiana jest jako trzymająca kosz pełen owoców. W wierszu Mirona Białoszewskiego kobieta niesie "a kosze jak skóra chleba, / w koszach węgle, na węglach drzewa". Węgiel staje się symbolem ciężkiej pracy codziennej i wywołuje zupełnie inne skojarzenia niż mogłyby to zrobić owoce. Święta Weronika natomiast wiesza pranie, a jej poza przypomina postać rozpiętą na krzyżu: "u góry święta Weronika, / rozpięte ręce w strych - i w strych - - / w płachtach bielizny mokra twarz / wysycha i ucicha". Przypomniane zostaje także wydarzenie z życia Weroniki. Podczas drogi krzyżowej Jezusa otarła mu ona twarz. Wizerunek Chrystusa utrwalił się na jej chuście. W wierszu owa "mokra twarz" jedynie "wysycha i ucicha" wraz z resztą prania. Jak wspomina Józefa Kunicka-Synowiec, poeta, przedstawiając w ten sposób kanonizowane kobiety, tworzy własną koncepcję świętości.