- Sposób wykadrowania portretu: jedynym pozostawionym w kadrze elementem pierwotnej fotografii jest głowa aktorki, przez co uwaga odbiorcy skupia się w całości na jej twarzy.
- Kolor lub jego brak: granica między kolorem i jego brakiem wydaje się sugerować granicę między życiem a śmiercią artystki - po prawej stronie twarz artystki stopniowo zanika, niczym duch. Z drugiej strony taki podział może stanowić komentarz do publicznego i prywatnego życia Monroe. Przerysowane, sztuczne barwy stanowią odwzorowanie wizerunku scenicznego Marilyn Monroe, czarno-białe zaś wskazują na problemy w jej życiu prywatnym.
- Dwudzielna kompozycja nawiązująca do form sakralnych: przedstawienie podobizny Marilyn Monroe w formie dyptyku wskazuje na stosunek opinii publicznej do aktorki. Artysta sugeruje, że urosła ona do rangi bóstwa czczonego nawet po śmierci.
- Kontrasty: przez użycie kontrastujących ze sobą kolorów, artysta osiągnął efekt przerysowania. Twarz Marilyn przypomina bardziej maskę lub postać z kreskówki niż prawdziwego człowieka. Podobiźnie brakuje głębi oraz światłocieni, twarz sprawia wrażenie jednowymiarowej i niewyrażającej uczuć.
- Rozmiary dyptyku: obraz jest pokaźnych rozmiarów, co z jednej strony nawiązuje do dzieł sakralnych zdobiących ołtarze, z drugiej zaś przyciąga uwagę i umożliwia dogłębne przyjrzenie się różnicom w twarzy aktorki na każdej z podobizn.
Aleksandra Piechota-Szyfner
Nauczycielka języka polskiego
Zobacz lekcje, które wyjaśnią temat krok po kroku:
Tutaj pojawi się lista Twoich książek
Zaloguj się i zacznij tworzyć ją już teraz.
