W utworze przeważają zdania złożone podrzędnie ("Siedzieli oni w milczeniu, gdyż śpiewał im pieśniarz znakomity.") oraz współrzędnie ("Wróciła do swej komnaty zdumiona i rozumne słowo syna wzięła sobie do serca."). Obecne są także zdania pojedyncze ("Na twarz spuściła świetlistą namiotkę.") lub nieliczne wielokrotnie złożone ("Nie aojdowie są winni, winien jest Dzeus, który każdemu z trudzących się ludzi, co chce, odmierza."). Słownictwo wprowadza poważny oraz podniosły nastrój ("Śpiewał smutny powrót spod Troi, jakim obarczyła Achajów Pallas Atena."). Pojawiają się także dawne pojęcia (np. "podwoje", "namiotka"). W przytoczonym fragmencie zauważalne są również środki stylistyczne: epitety ("znakomity", "smutny", "roztropny"), metafory ("[...] pieśń posłyszało serce [...]"), peryfraza ("[...] córki Ikariosa [...]"), pytanie retoryczne oraz apostrofa ("Matko moja, czemuż wzbraniasz wiernemu aojdowi cieszyć nas tym, ku czemu duch go skłania?").