Przykładowa odpowiedź:

Przejawy "obsesji pamięci":

• świadomość nietrwałości wspomnień ("[...] miał świadomość, że pamięć jest czymś ułomnym, kruchym, nietrwały, nawet - złudnym.");
• lęk przed zapomnieniem ważnych zdarzeń, miejsc, osób ("Że to, co w niej było, co w sobie przechowywała, może ulotnić się, zniknąć, nie pozostawiając śladu.");
• postrzeganie pamięci jako istoty człowieczeństwa lub tożsamości jednostki ("Bez pamięci nie można żyć, ona przecież wynosi człowieka ponad świat zwierząt, stanowi postać jego duszy, a zarazem jest tak zawodna, nieuchwytna, zdradliwa.").

 

"Obsesja pamięci" była znakiem czasów, w których żył Herodot. W starożytności - z powodu braku dostępu do bibliotek lub innych źródeł wiedzy - dominowała kultura oralna. W związku z tym całkowitą odpowiedzialność za podtrzymanie pamięci o dawnych zdarzeniach ponosili żyjący ludzie, najczęściej seniorzy rodu ("W świecie Herodota niemal jedynym depozytariuszem pamięci jest człowiek."). W obawie przed utratą swej kulturowej tożsamości Herodot i jemu współcześni odczuwali silną potrzebę ocalenia wspomnień (często zniekształconych) w świadomości potomnych ("Ale skąd wiedzą, kim są, skąd się wzięli? A, odpowiadają, słyszeli to od innych, przede wszystkim od swoich przodków. Ci przekazali im swoją wiedzę, tak jak teraz oni czynią to wobec innych.").

Opisane wyżej zjawisko współcześnie przestało być aktualne. Zdaniem Kapuścińskiego "człowiek współczesny nie troszczy się o własną pamięć, ponieważ żyje otoczony pamięcią zmagazynowaną". Popularyzacja wszelkiego rodzaju mediów i trwałych nośników danych sprawiła, iż ludzie utracili dawną umysłową dyscyplinę oraz wrażliwość na duchową wartość pamięci ("Wszystko ma [człowiek] na wyciągnięcie ręki - encyklopedie, podręczniki, słowniki, kompendia. Biblioteki i muzea, antykwariaty i archiwa. Taśmy dźwiękowe i filmowe. Internet.").