Przykładowe rozwiązanie poniżej:

postawa wobec pejzażu podkarpackiej wsi
narrator	turysta
kontemplacja, próba rekonstrukcji przestrzeni ("Wielekroć próbowałem sobie wyobrazić początek.")	bezrefleksyjność ("Pomyślałem, że mężczyzna, zapewne przez przypadek, sfotografował przestrzeń, w której znajdował się ikonostas.")
szacunek dla cerkwi jako rezultatu wspólnego wysiłku łemkowskiej społeczności ("Pięćdziesiąt, sto, więcej drzew? W każdym razie dużo jak na możliwości wsi, która liczyła może ze dwadzieścia chałup.")	naiwność ("Złożą ją od nowa?")
metafizyczna refleksja na temat miejsca ("Miejsce nie ma wymiarów. Jest punktem i nieuchwytną przestrzenią. Dlatego wciąż nie mam pewności, czy rzeczywiście ją zabrano.")	powierzchowność - polegająca na dostrzeganiu jedynie fizycznego, mierzalnego aspektu danego miejsca; traktowanie miejsca, w którym stała cerkiew, jako obiektu do sfotografowania ("Potem wynalazł słoneczną plamę, obejmowała prezbiterium, i pstryknął prakticą.")

 

Obecność turysty - postrzegającego rzeczywistość przez obiektyw aparatu - świadczy o degradacji duchowej sfery miejsca, w którym stała cerkiew. Mężczyzna zauważa jedynie brak budynku. Nie pamięta o ludziach, którzy go wznieśli, ani o niegdyś modlących się w nim wiernych.